آغاز کلام اینکه، اگر دسته جمعی، آن‌هم از نوع 40گوجه‌اییش می‌روید نمایشگاه؛ بی‌خیال خریدن کتاب و وقت تلف کردن پای تک‌تک غرفه‌ها شوید. چون هرکس ساز خودش را می‌زند و آدم آن وسط، بلانسبت شما، گُه‌گیجه می‌گیرد که به چه سازی برقصد. _اگر فکر کرده‌اید من دچار چالش نمایشگاهی شده‌ام، سخت در اشتباهید؛ چون همه‌جوره بلدم برقصم._ کتاب را نه به توصیه کسی بخرید، نه وقتی دوروبرتان شلوغ بود. خود من، معمولا، دوبار می‌روم نمایشگاه و وقتی تک‌وتنها هستم، نیت به خریدن کتاب می‌کنم. و البته، هربار هم که رفتم، جز وحشتم نیفزود. چون از هر ورودیی که داخل شوید، برمی‌خورید به فاطی کماندو‌ها و برادران چشم‌پاک و زحمت‌کش گشت ارشاد یا همان لولوهای سر خرمن. _مدیونید اگر از کنارشان رد می‌شوید فحش‌های کِشی بدهید._ متاسفانه، اگر دسته‌جمعی می‌روید، چون معنای زمان و مکان معین و مشخص، در قاموس ما ایرانی‌ها تعریف نشده؛ قرارتان راس ساعت 12:30 هم که باشد، تا ساعت 2 طول می‌کشد اَره‌اوره و شمسی‌کوره، محل مورد نظر را پیدا کنند. ساده‌اید ها.
فقط تصور کنید، ما از آقای زند_ لطفا، دوستانی که نامبرده را می‌شناسند، این مرشد 40گوجه‌ای‌ها را جورج کلونی صدا بزنند، تا دیگر با غم و اندوه فراوان شعر نگوید و از اینکه سجاد صاحبان‌زند خالی است، غم‌باد نگیرد. زیرا، شاعر می‌گوید: «تا توانی دلی بدست ‌آور» فقط، حیف که اسلام دست و پای ما را بسته._ بخواهیم پستی در 40گوجه بگذارد و روز نمایشگاه رفتن را مشخص کند. همان یک روز مانده به روز مقرر، پست می‌گذارد و تازه شاکی هم می‌شود چرا بچه‌ها به 40گوجه سر نمی‌زنند و این‌طور آدرس می‌دهد: «درب شهید بهشتی، همان دری که فنس ندارد.» آخرش هم می‌نویسد؛ «اوکی؟»
اول‌اینکه، این درب نوشتن شما گلوگیر ماست._ همان تو حلق خودمان است، فقط این زندِزَندیان بس که مبادی آداب است، به ما می‌گوید، این کلمات را به کار نبریم._ ما در نمایشگاه، وقتی در چمن‌ها نشسته بودیم، به‌شان گوشزد کردیم که درب غلط است؛ در چشم‌های ما زل زدند و پررو پررو گفتند: «خودم می‌دونم... مگه کی نوشته؟»
دوم‌اینکه، خودش از ورودی فنس‌دار آمد. حالا ما به کسی نمی‌گوییم، اما، مرشد جان، حداقل خودت دوسه‌باری آدرس را ترانه‌وار، زیر لب در راه زمزمه می‌کردی و می‌دیدی، تفاوت ره کز کجاست تا به کجا؟ برای ما سوال پیش آمده؛ چرا هر وقت آدرس می‌دهی، هیچ مارگریتایی؛ محل موردنظر را پیدا نمی‌کند؟
جان هرکس دوست دارید، نمایشگاه کتاب که می‌روید، این‌قدر تیریپ کتاب‌خوانی برندارید و مثل این فسقلی ما، هی نگویید: «بعد می‌گویند چرا ایرانی‌ها سرانه مطالعه‌شان دو دقیقه است؟» این بچه ما را کشت بس که به فکر علم و فرهنگ و ادب این مملکت بود و ما از همین‌جا بهش می‌گوییم: «آخه فسقلی، از فضل ملت تو را چه حاصل؟»
ما امسال فهمیدیم، در نمایشگاه آش نذری هم پخش می‌کنند. آش هم وقتی نذری باشد، طبعا، به همه کاسه‌ای، نیم‌کاسه‌ای، ته‌مانده‌ای؛ می‌رسد که هم خدا را خوش بیاید، هم خلق خدا را. تازه سر آش نذری دعوا هم می‌شود و کار به عشوه‌های خرکی، چشم و ابرو آمدن‌های دلبرکی، پیامک‌های پنهانکی و دست گرفتن‌های حالکی می‌کشد. شما یک درصد فکر کنید، ما در جمعی باشیم و این چیزها از نظرمان دور بماند. لامذهب‌ها، حداقل، برای طرف هواخوری هم باقی بگذارید تا چشم‌هایش این‌طور دودو نزند. ایضا، ما خط بطلانی کشیدیم بر این نظریه که «ازدواج پایه‌های زندگی را متزلزل می‌کند» و سخنی به غایت گوهربار از خودمان ساطع کردیم که موجبات تشویق حضار را فراهم آورد. بدانید و آگاه باشید که ازدواج دسته‌های زندگی را متزلزل می‌کند و کاری به پایه‌ها ندارد. حالا که به این‌جا رسیدیم، بگذارید پرده از رازی مگو، برایتان بردارم. در جمع ما 40گوجه‌ای‌ها، حباب نامی است که الکی خودش را دکتر جا زده. یعنی، برای من سوال است؛ این حبابی که از قضا، هم‌نام ما است و شعرهایش حول محور بوس، بغل، نجابت مردانه و مسائل غیرشرعی می‌چرخد؛ چطور می‌تواند هم دکتر باشد، هم مدرک پوست‌موست و زیبایی داشته باشد؟ این رفیق گرمابه و گلستان ما که نصفش زیر زمین است و ماشاا... از زبان کم نمی‌آورد، با معرفی کردن خودش به جای دکترها(!)، سر جورج بیچاره را شیره مالیده و با قالب کردن قرص‌هایی، که ما از فاش کردن نامش‌شان این‌جا معذوریم، قصد دارد نقشه شوم معتاد کردن جورج را هرچه زودتر عملی کند. ما می‌گوییم، خواهر من، رفیق جان، کل اگر طبیب بودی، سر خود دوا نمودی. در این جمع گل و بلبل، شمس و قمر نامی است که هر جمعه به جمعه سر و گوشش نمی‌جنبد؛ فقط، کمی عقلش پاره‌سنگ برمی‌دارد و فرت و فرت نامه‌های عاشقانه می‌نویسد و می‌فرستد 40چراغ، بعد دست به دامن مرشد می‌شود که عشقولانه‌هایش را رتق و فتق کند. قمر جان، مگر جورج بی‌کار است که دنبال عاشقانه‌های شما بیفتد؟ البته‌، کاشف ما به عمل آمد که زندِزندیان، ظاهرا، واقعا، بی‌کار است. چون خیری از خبرنگاری و روزنامه‌نگاری و نویسندگی و شاعری ندیده و می‌خواهد منشی بخش خاورمیانه خانم دکتر بشود. خانم دکتر به ما سپرده خدمت جورج برسانیم: «حالا شما رزومه‌تونو بفرستین، اگر جای خالی داشتیم، باهاتون تماس می‌گیریم.»
یکی دیگر از سرگرمی‌های سرکاری ما، دوربین عکاسی مرشد است. به جان خودم اگر بدانید چه عکس‌های چپ و چولی از دو کفتر عاشق می‌انداخت که در میان درختان پرسه می‌زدند، عمرا، اگر دیگر بگذارید ازتان عکس بگیرد. این همه در مدل‌های و رنگ‌ها و سایزهای مختلف از ما عکس می‌گیرد؛ دریغ از یک سی‌دی خشک و خالی که به ما بدهد. فقط خالی ‌می‌بندد، همین. در ضمن، من فهمیدم محبوبیتم از مرشدمان خیلی بیشتر است، چون، همه با من عکس انداختند. اما، کسی جورج را تحویل نگرفت. یک نکته نغز برای‌تان می‌گویم از سوتی‌های مرشد، آن هم اینکه، با گذشت این‌همه از تاسیس 40گوجه‌اش؛ هنوز نمی‌داند جواد و مینا خواهر برادرند. هربار هم از ماها می‌پرسد: «آقای سلیمانیان بزرگ با میلاد نمی‌آد؟»
خلاصه اینکه، نمایشگاه‌گردی خوبی بود و ما در روانی کردن مرشد کم نگذاشتیم. طوریکه، باقی پول همبرگرهامان را بالا کشید و وردی خواند و به همراه سایر متعلقا‌تش، ناپدید شد تا خدای‌نکرده، مسیر بازگشتش با ما تلاقی نکند. من و دکتر هم که متخصص روانی کردن مرشد هستیم و می‌خواهد سربه تن‌مان نباشد؛ از باقی بچه‌ها جدا شدیم و به خیل مترو سواران پیوستیم.

+با نوشتن این پست فکر نمی‌کنم، گردنم از زیر گیوتین مرشد، که همه‌جوره ما را نواخته، سالم بیرون بیاید و بعید بدانم، دیگر، بتوانم بروم سرویس ادبی و به مرشد گیر بدهم که بگذارد روزی روزگاری من هم آن‌جا بنویسیم. پارتی هم خوب چیزی است که من از هیچ نوعش در هیچ‌کجا ندارم، وگرنه تا الان شده بودم سیمین دانشور. (روحش شاد)